Het verdriet van een muskuseend   25 comments

 

Het verdriet van een Muskuseend

.

.

Met enige regelmaat ben ik te vinden in een parkje in Meppel

dat onderdak bied voor een stelletje stokoude Muskuseenden.

Het viel me onlangs al op dat dat meneer nergens te zien was,

en dat bevreemde mij nogal, aangezien het artistieke stelletje

onafscheidelijk was. Vorige week trof ik haar aan, verscholen

onder een struik. Grote natte ogen en tranen rolden over haar

snavel. De rest van haar reeds lange leven zal ze in eenzaamheid

moeten slijten.

.

.

Muskuseend

.

.

.

.

Muskuseend

.

.

Een foto van meneer Muskuseend uit m’n archief.

  Rest in Peace ouwe sloeber  

.

Muskuseend

.

.

.Marco Borsato – Afscheid nemen bestaat niet

.

.

25 Reacties op “Het verdriet van een muskuseend

Schrijf je in op reacties met RSS.

  1. Wat een treurig verhaal, Henk. Doet me denken aan het bezoek dat je laatst bracht aan het bejaardentehuis. Zitten ze daar allemaal te mijmeren, verdrietig te wezen over hun overleden partner.
    Jammer dat ze geen tweede partner zal vinden.

    Like

    • Ongeveer 18 jaar geleden kwam ik hier al met de kids die toen nog klein waren en ik weet nog dat er een hele troep van die eenden was. mijn kinderen waren doodsbang voor deze beesten 🙂 Inmiddels is dit de laatste muskuseend die er nog over is. Van voortplanten hebben ze waarschijnlijk nog nooit gehoord.

      Like

  2. Heel knappe beelden maar brrrr zo’n vieze beesten. Triestig, je zal ze moeten troosten.

    Like

    • Oei ……. gevaarlijke opmerking Joke.
      Tijdje terug kreeg ik een woedende mail van een liefhebber van deze eenden nadat ik mezelf ook schamper had uitgelaten over deze schoonheden 🙂

      Troosten lukt wel, ze zijn zo tam dat je ze bijna kan aaien 🙂

      Like

  3. Nou zeg, vieze beesten !! Wat een rotreactie. Geef mij maar dieren, heb er liever mee te maken dan met mensen.
    Triest dat het vrouwtje alleen achter moet blijven…..maar de foto’s zijn weer prachtig.

    Like

    • In mijn persoonlijke beleving ken ik eigenlijk geen vieze beesten. Het enige beest waar ik echt van gruw en waar je mee te maken kan krijgen is de Teek.
      Niet groter dan een speldeknop maar eenmaal volgezogen groter dan een doperwt en ze kunnen een smerige ziekte op je overbrengen

      Like

  4. Snif. Net mensen.

    Like

  5. Ach jee, dan zit dat vrouwtje daar in het kader van Earth Hour nog een uur in het pikkedonker ook …

    Like

  6. zeker een trieste look

    Like

  7. Acherm … wat zielig. Maar toen ik de tekst nog niet gelezen had moest ik meteen aan mozart denken, en bij het mannetje aangekomen dacht ik…verrek, die beesten hebben echte kapsels.

    Like

  8. Ik kom zelf ook regelmatig in het Wilhelminapark. Het was me nog niet opgevallen, maar dat komt waarschijnlijk omdat de mannetjeseend donker is. Ze zitten ook wel eens op dat eilandje met die ganzen. De vrouwtjeseend valt wel op. Jammer dat ze nu alleen overblijft. Een aardige leeftijd, 18 jaar ! Je hebt haar er mooi opgezet. Gevoelige plaat !

    Like

  9. Gevoelige plaat inderdaad. Tsja, zo is het leven: onlosmakelijk verbonden met het sterven. Het is ook de enige zekerheid die je hebt in dit leven: van leven ga je dood. In de natuur om ons heen is dat niet anders.

    Like

  10. Het lijkt echt of mevrouw eend rouwt en je hebt haar prachtig op de foto gezet, het enige dat erop zit is met de onderste foto naar een ander park te gaan en een nieuwe liefde voor deze eenzame stumper op te halen, doe je best Henk je kunt het 😉

    Like

  11. Ook een Muskuseend wordt niet gespaard voor verdriet Henk, toch best wel zielig dat ze haar mannetje kwijt is hoor. De droefheid straalt van haar koppie af.

    Like

  12. Hallo Henk,

    Ik vind deze foto’s heel mooi om te zien.Wel zielig verhaal over deze vogel. Heel triest!
    De kleuren is echt geweldig mooi geworden.

    Fijne week gewenst.
    Groetjes van Jacqueline & Ferry.

    Like

    Ferry & Jacqueline
  13. ach jee…..wat een treurnis.
    Het kan je best bezig houden hè….ik was behoorlijk van slag de een van de buurtzwanen onder een auto kwam en het loodje legde.
    De overgebleven zwaan heeft nog jaren in gezelschap van een groep eendje vertoefd…je moet toch wat…
    ja daar zit je dan…….

    Like

  14. Wat een trieste story, het hoort natuurlijk bij het leven, maar toch aangrijpend.
    Mooie foto’s Henk.

    Like

  15. Ohhhhhhhh wat zielig!! krijg er echt buikpijn van 😦

    Like

  16. Wat zielig zoiets. Ik vind het ook altijd zo zielig als ik hier weer eens een doogereden eend (zijn er nogal wat in deze tijd) op de weg zie liggen en het vrouwtje (of mannetje) zit even verderop te wachten. Prachtige platen van deze muskuseend Henk, maar dat zal het verdriet van het vrouwtje niet verzachten ben ik bang 😦

    Like

  17. Wie heeft ergens een (eenzame) muscus vrouwtjeseend gespot voor een eenzaam mannetje?
    Een vrouwtje is doorgaans wit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.